این روزها گروه هنری اکواریوم در تدارک برای اجرای یک نمایش مذهبی برای حوزه هنری بود که متاسفانه یا خوشبختانه نتوانست از پس این کار بر باید .

پیرو مطلبی که در بالا گفته شد بد ندیدیم که مقداری هنر را را با احساسات در آمیخته کنیم و حرف دل را به مسئولینی که نظری بر اجرای کارهای دینی دارند بگوئیم :

*

کج فهمی در تعریف هنر دینی:

 هنر دینی چیست؟ نوشتن قرآن کریم بر روی برنج؟ تولید شعر یا فیلم درباره شخصیت های دینی و ایام الله؟ تبلیغ احکام و اخلاقیات دین با نشان دادن خوبی افراد مقید به این چیزها در کنار بدی افراد لاابالی؟ سخن گغتن از جهان بینی و عرفان اسلامی با داستان ها و فیلم های تمثیلی؟ بعضی از این ها (و نه همه شان) انواعی قابل قبول از هنر دینی می توانند باشند اما آن چه به راحتی مغفول می ماند دو چیز است: 1) دخالت دادن جهان بینی دینی در ساختار و فرایند تولید هنری (که ما دست اندرکاران صداوسیما را از فهم این مسائل معاف می دانیم) و 2) حرکت به سوی اهداف دین در تمام ابعاد. می خواهم بگویم آیا عدالت یک ارزش دینی نیست؟ پس «بچه های آسمان» هم مصداق هنر دینی است هر چند مانند «بید مجنون» نباشد که حاوی توصیه های اخلاقی است. اما می بینیم که در فرهنگ غلط فعلی، «بید مجنون» را دینی می دانند اما «بچه های آسمان» را نه. «یک تکه نان» را دینی می بینند اما «لیلی با من است» را نه. بنابر این مشکل برمی گردد به کج فهمی از دین. 

  - کار کارنشناسی:

قرار است مشاوران مذهبی چه کنند؟ محتوای مورد نظر تهیه کننده یا فیلمنامه نویس را تکمیل و تصحیح کنند یا به آنان ایده بدهند؟ اگر اولی است، چرا مضامین دینی این همه شبیه هم از آب در می آیند؟ لطفاً مشاوران محترم این روند را تکمیل کنند! اگر هم دومی است، این مشاوران محترم توسط چه کسی تعیین یا تأیید می شوند؟ چرا با وجود این همه منتقد نسبت به این رویه در میان دین شناسان هنر شناس، روند محتوایی موجود دست نمی خورد و به حرکتش ادامه می دهد؟ وقتی در کار کارشناسی عدالت رعایت نشود، نتیجه می شود کار کارنشناسی.

***

 - کج فهمی از دین:

اصلاً دین قرار است برای ما چه کند؟ تند و تند شفا بدهد و معجزه بکند؟! انسان چگونه دین را می شناسد و می پذیرد؟ با کوچکترین چیزی به کلی متحول می شود و حرف های گنده گنده می زند (بویژه شب عید فطر چون قرار است سر وته سریال به هم بیاید!)؟! خدا با آنان که متدین نباشند چه می کند؟ فی الفور در دنیا عذابشان می کند و از روی ویلچر زمینشان هم می اندازد؟! خدا با خوبان چه می کند؟ فی الفور شفایشان می دهد و عروس و دامادشان می کند و پولدارشان می کند و ...؟! دوستی می گفت عده ای از بچه های مدرسه راهنمایی ای که پارسال در آن تدریس می کرد، رغبتی به نماز و روزه نشان نمی دادند. چرا؟ چون چند باری که امتحان کرده بودند و متدین شده بودند، نه فرشته دیده بودند نه جن و نه صاحب کرامات شده بودند! به نظر من که حق داشته اند. آقای ضرغامی باید جوابشان را بدهد!